Ibang - iba na ang pasok ng 2nd sem ko ng malaman kong nagkabalikan na kayo. Nag-iba ka na rin sa akin. Never mo na akong sinabayan pauwi. Samantalang noon, hihintayin mo pa ako magkasabay lang tayo. Hindi ko makakalimutan yung araw na gusto mong sabay tayo mag-lunch. Bumili ako. Hinahanap kita. Nakita kita kasama mo na siya.
</3
Years na rin ang nakalipas na hindi kami nagkikita kahit magkapitbahay lang kami.
Lately, napag-usapan namin siya ng friend ko. Sa isang iglap, na-miss ko siya. Suddenly, nakita ko siya kanina. Alam ko nakita niya ako. Pero I think he’s not sure if ako yung nakita niya.
Ganun pala yung feeling kapag nakita mo yung first love mo. Lahat ng feelings mo noon para sa kanya, babalik.
Merry Christmas ♥
Nabalitaan ko, sa pamamagitan ng pagsilip ng profile mo, nagkabalikan na kayo. Uhmmmm… ahhhh.. hmmm…. sige, Merry Christmas ulit.
Sawi,
Ako
Almost one week na rin tayong hindi nagkikita. Hindi ko alam kung dapat ba kitang kamustahin dahil halata namang masaya ka sa piling niya. Miss na kita. Miss na kitang kasabay pauwi. Lalo na ang pagsabay nating paglahanghap ng mabagong pizza. Alam ko wala ako sa posisyon na masaktan, pero nung last day natin sa school, expected ko sabay tayong uuwi kaso nakita ko, magkasama kayo ng ex mo. Isa lang naisip ko, katapusan na natin kahit walang TAYO.
Naguguluhan ako sa relationship status mo. Sabi mo break na kayo. Hindi ko tuloy alam kung kailan ako magiging masaya. (salbahe)
Hindi mo alam kung gaano ako kasaya sa tuwing magkasabay tayo. Ang pag-payong mo tuwing umuulan. Ang pakikinig sa aking mga love problems. Sa pagpayo. At lalo na sa unang pagkakataon na niyaya mo akong kumain sa labas. Hindi yun date. Pero sa sarili ko, date yun. First date ko yun.
Mananalig pa rin ako na balang araw mapapansin mo rin ako.
Umaasa,
Ako
Napansin kong matagal na rin kami hindi nagkakasabay umuwi. Hanggang sa dumating ang pagkakataon na ito.
Nakita ko siya pababa ng hagdan. Expected ko, mauuna na siya. So ako si kunwaring patay malisya na kampanteng maglakad pero madaling-madali at humihiling na sana maabutan ko siya. Mag-isa na lang ako. Naghintay ako ng makakasabay hanggang sa tadhana pa rin talaga namin na kaming dalawa sa uwian. SOBRANG SAYA. Ngayon lang kami nag-usap ng harap-harapan na ganun kalapit sa isa’t isa. Kakaiba ang araw na ito. Mahal pa rin ako ni Lord. Hihi
10/10/12
Nagdesisyon na talaga ako na layuan siya. Pero parang pinaglalapit kami ng tadhana o pinagbibigyan lang ako ni Lord.
So this day, ngayon ko lang ulit siya nakasabay umuwi. Big deal ang araw na ito. Niyaya niya akong kumain bago umuwi. Ice cream lang. Ako pa ba tatanggi? Grabe, kakaiba ‘tong naramdaman ko. Totoo ba ‘to? Kasama ko siya? Walang dead air. Kahit non-sense lahat ng pinag-uusapan, sa bawat salitang yun pina-process ko sa utak ko.
Awkward Moment:
Sinamahan niya ako pumunta ng NBS. Tiningnan ko kung may book na ni RB, Bakit hindi ka crush ng crush mo? E siya pa naman yung crush ko. HAHAHAHA
Today, I decided to let you go.
Siguro nga hindi tayo meant to be. I know, iiyak ko ng mga ilang araw pero makaka - move on ako at sisiguraduhin kong pagsisisihan mong hindi mo ako pinansin.
After class, niyaya at sinabayan niya akong kumain. Habang busy kaming dalawa sa pagkain, napansin kong paunti ng paunti ang tao sa paligid namin hanggang sa kaming dalawa na lang natira sa napakahabang study table. Sa tuwing kaming dalawa ang magkasama, dead air palagi pero sa pagkakataong ito, sumang-ayon ang kalangitan sa akin. Pinag-usapan namin ang mga bagay na non-sense. Pinag-share-an ang baon ng isa’t isa. Nauna siyang matapos kumain. Akala ko, iiwan na niya ako, pero hinintay niya ako matapos. Sabi ko, “Sige na. Una ka na. Okay lang.” “Sige lang. Hintayin kita.”, sabi niya. Sa totoo lang, e nasa tapat lang kami ng room. Mga 5 steps away. Ewan, pero kakaiba talaga yung feeling ko nun. Hindi lang basta kilig e. E hindi na nga mabilang ang mga araw na lagi niya akong iniiwan lalo na pauwi. Kinikilabutan ako. Masyado na akong nag-aasume. Hayyyyy
Habang sabay naming tinatahak ang daan pauwi, napatigil at napatingin ako sa kanya. Naisip ko, “Grabe ‘tong taong ‘to. Baka dumating sa point na hindi ko na talaga kayang i-tago ang feelings ko for him. Kung magkataon, talo ako. Bibigyan ko lahat ng gestures niya ng meaning ng walang kasiguraduhan. Patuloy na lang ba akong aasa at sa huli ay masasaktan. Ako na lang ba ang laging maghihintay sa wala? Kailan ako mapapagod? Lagi na lang bang ganito?”
